İnsanlar ne kadar acı veriyorlar, birbirlerine… Ben insanları anladığımı sanıyordum ama anlamıyormuşum. İnsanlar da beni anlamıyorlar. Birinin beni anladığını düşünüyorum onu da kaybetmekten çok korkuyorum. Bu hayatta yalnız kalan insanları düşünüyorum da zor olsa gerek.
Şuan tek bir dostum var. İyi ki var. Yanımda olmasa da hep yanımda hissediyorum. Arkadaşlarım çok var. Ama önemli olan bu mu? Ben çok arkadaşım olsun istemiyorum. Az ama sağlam dostlarım olsun yeter.
Kişiden kişiye değişir bu fikir belki de, bilmiyorum. Ama şu yaşıma kadar hayatı öğrendim biraz. Herkes sessiz, sakin, uysal bir kız olarak bildiler beni belki de ama bilmedikleri çok şeyler vardı bu bende…
