Böyle başladı

Sevdiler beni, güvendiler kalbimin berraklığına. Ben de sevdim, güvendim renksiz kalplere...

Yine sevdiler, yine güvendiler... Sevemedim artık, güvenemedim de... Böyle başladı yalnızlık...

Kendine bakmak

 Kendime uzaktan bakmak çok isterdim.

 Acaba nasıl görünüyorum, dışardaki bir gözden ? Gerçekten o kadar güzel miyim? Oradan bakınca o kadar saf  kalpli miyim, kırılgan mıyım..? Dokunsan ağlayacak gibi, gözlerinin içine baksan sevecek gibi mi? Ya da saçlarını okşasan, kalbini dökecek gibi mi ? Dinleseler içini anlatacakta, korkuyor gibi mi ? 

Bu kadar zor mu gerçekten ?...

Kıyısında

 Ve uyandı geçmiş. Oysa beyaz örtüyle kapatmıştım acıtan duygularımı. Unutmuştum sonsuza kadar arkama bakmadan... Uçsuz bucaksız yok olurcasına bırakmıştım kendimi zamana. Oradan oraya savrulmuş bir yol bulmuştum hep kendime. Nereden nereye gideceğimi bilmeden, sormadan, sorgulamadan, düşünmeden, sadece gitmiştim geçmişten. Acıtan duygularımdan arkama bakmadan kaçmıştım...

Bir ses duydum, sadece bir kıvılcım yandı, kaçtığım his geri gelmişti... Şarkı kulağıma ağıt yapıyor, kalbim ağlıyordu.. 

Artık ağlayan kalbimi sadece ben duymuyordum...

Opia

Yağmurlu bir günde ansızın karşılaşmamız ve gözlerimizin birbirine kilitlenmesi... Bitmemiş devam ediyormuşuz gibi, savunmasız kalıyorum... Aniden sımsıkı sarılıyoruz..

 Koruyamıyorum duygularımı, durduramıyorum onları. Akıyorlar kalbine.. Unutmamışım kokunu, sıcaklığını ve beni güvende hissettiren sarılmanı... Beni her defasında pamuk gibi hissettiren varlığını... 

Yeni bir yol

 Hiç bilmediğin görmediğin ve sonunu tahmin bile edemeyeceğin bir yol... Özgürsün ve gittiğin, gördüğün, hissettiğin tek şey huzur. Nereye götürüyor seni bu gizem bilmiyorsun. 

Ama bu sürükleniş çok hoşuna gidiyor...

Çabalıyorum

 Soğumaya başlıyor artık geceleri. Üşüyorum... Ağır ağır nefes alıyorum çok düşünmekten. Bir örümcek ağına takılmış sinek gibiyim ve çıkamıyorum  bu özenle örülmüş ince iplikten. 

Kurtulmak için çabalıyorum.

Bulutlardan aşağıya

 Ellerimden tutuyorsun, atlıyoruz bulutlardan aşağıya... 

Çılgınlık, bilmediğim bir haz. Sevmeye başlıyorum bu duyguyu. Ellerimizi tuttukça kayıyor ve tekrar yakalıyoruz bir birimizi. Gökyüzü renklere boyanıyor. Karışmaya  başlıyor renkler.. Birleşiyoruz. Birbirimizden doğuyor, düştükçe yeniden var oluyoruz...

Yazmak

Bazı insanlara anlatınca acılarını hafiflemiyorsun.  Çoğalıyorlar anlattıkça.

Daha da mutsuzluk sonsuzluğunda kayboluyorsun. İçine çekiyor seni bu bilmediğin karanlık. İçim sıkılıyor. Anlaşılmıyor. Bitmiyor. Bir yere varılmıyor...

Sonsuz

Gece 02:30

Karanlık... 

Uzanıyorum şezlonga. Çılgın karanlığın içinde, gökyüzü yıldızlarla süslenmiş. Dalgalar vuruyor bir yandan kıyıya, yakınıma. İçtiğim şarap beni daha yoğun hissettiriyor.

 Dalga sesleri, rüzgar çok uzağa gidiyoruz... Gözlerim kapanıyor. Hayallerimden aşağıya bırakıyorum kendimi. Sonsuza...

O kız

Yağmurlu bir hava ve şemsiyesiz bir gün... Yürüyorum.Gözlerimden sürekli göz yaşları akıyor... Hıçkırıyorum...

Ben yoluma devam ederken bir avuç dolusu acıyla, o 24 yaşındaki kız bir anda 9 yaşında oluyor. Daha çok üzüyor bu tanıdık acı. 

Öğretmeni tarafından dışlanarak en arkada tek başına oturan o kız. Herkesin en arkasında yalnız ve arkadaşsız...  Akıyor göz yaşları ve kız şimdi yine 24 yaşında çaresiz ve  yalnız. Az önce işten kovulmuş ve babasız diye küçük düşürülmüş, iftiraya uğramış...  

Çaresiz, babasız, kimsesiz... Nefes alamıyorum yoğun bu duygu selinden...

' Yükseklik Korkusu '

Uçurum... Uzaktan manzarası ne kadar da güzel.
Ama sen oradasın işte.
En uçta.
Kalbin hızlı atıyor. Sanki düşeceksin, kendini bırakacaksın gibi. Beynin, korkuyla savaşıyor.
Dizlerin titriyor. İnadına dik durmaya çalışıyorsun. Beynin kazanmalı. Korkun değil...
Rüzgar saçınla karışıyor. Üşüyorsun. Güneş de ise yanıyorsun. Karda daha çok üşüyorsun. Koşuyorlar gözlerinin önünde mevsimler, zaman ellerinden kayıyor ve esintiyle kayboluyor.

Artık atlayacak mı korkun yoksa, beynin mi seni kurtaracak düşmekten ?

' En bilinmeyen hücren '

Nasıl olabiliyor en uzağının en yakınında olması. Hisler tarif edilemeyen bir şizofren gibi. Hayali hep orada, bazen ise içinde en bilinmeyen hücrende.

' Neden ? '

Uçup gitsem, kaybolsam sonsuz hiçlikte, kim ne diyebilir ki ? 

Kaybolmaya ihtiyacım var. Bilinmemeye ihtiyacım var. Seslerden, görsellerden yoruldum. 

İçimde sessiz çığlıklar... Benliğim, onu kurtarmamı istiyor. Tırmalıyor içimi bu huzursuzluk. Canım yanıyor. Gözlerimdeki yaşları içime akıttığımı, göremiyor bakan körler.

Kimse duymuyor, neden duymuyorlar beni? 

' Boğulma hissi '

Dikkatimi veremiyorum. Odaklanma duygum dalıp dalıp çıkıyor derinlerden. Ama bir türlü olmuyor. İstediğim, ihtiyacım olan oksijeni bulamıyorum. Çırpınışlar, gücümün bittiğini anladığım nokta....

' Kendini bul '

Ağır ağır adımlar seni ne kadar uzağa götürebilir ? Vaktinin ne kadar kaldığını bilmiyorsun. Oraya gitmelisin. Kendini bulmak için hedeflediğin yere gidip bakman gerekiyor.
Artık koş tüm gücünle ve saklanan kendini bul...

' Yok oluş '

Kaçıyorum beni huzursuz eden bu histen. Onu terk ediyorum. Ellerimi bırakıyorum hayata tutunduğum bu daldan. Uçup yok olmaya hazırım...
Ve kendimi boşluğa bırakıp, bedenimi özgür bırakıyorum. Kocaman bir boşluk... Ne kadar çok düşersem o kadar uzağa gideceğim. Geride bıraktığım her şeyden  çok uzaklara...
Bu düşüş beynimin içindekileri de uçuruyor. Hafızamı kaybediyorum. Unutuyorum...

Sonsuz bilinmezlik, korku ve özgürlük...

' Sevdiğim gizemlilik '

Koltukta değil de yerde oturmak, yatakta değilde koltukta uyumak, afilli cümleler değilde basit ama değerli kelimeler, herkesin bildiği kitaplar ve müzikler yerine, keşfedilmemiş güzel kitaplar ve güzel müzikler, keşfedilmemiş sakin, sıradan ve huzurlu kafeler...

Bir de kimsenin olmadığı vakitlerde sahil kenarları... Uzaklara boş ve uzun bakışlar... Dinlemek... Gözlerini kapatıp rüzgarı hissetmek.... Dalga sesleri... Üşümek....

' Karanlık '

Gözlerimi kapatıyorum. Böyle yapınca hissetmek daha kolay ve güzel. Dinlediğim sese dokunuyor gibiyim. Ruhumla bir gizemin içinden geçiyoruz sanki. Ağır ağır dans ediyor beynim.
Kaybolmuş yolu bulamayan ben, karanlıktan korkmamak için müzik dinliyor. Unutmaya çalışıyor, kopmaya çalışıyor fazlalıklardan...

' Çıkan Sonuç '

Kafamın içinde hep sen varsın. Bu labirentten çıkamıyorum. İçimdekileri yazıp, kafamdaki ağırlığı atmak istiyorum. Keşke şuan yanımda olsaydın. Seni çok özledim.Şuan gerçekten burada olsaydın sana anlatacak çok şeyim olurdu. İnsan kendiyle kalınca anlıyor bazı şeyleri. Ölçüp tartıyor ve çıkan sonucu görüyor. Çıkan sonucum sensin... Anlaşıldığım, huzurlu olduğum, güvenin verdiği rahatlık hepsini ama hepsini toplasam, çıkan sonucumsun.