' Denizin sonsuzluğu kadar uzak '

Rüzgar okşuyordu saçlarımı, gözlerim dalarken uzaklara... Martılar fısıldıyordu kulağıma seni...
 Gözlerim dalarken denizin derinliğine kayboluyordu ruhum. Perde iniyordu gözlerime. Sonra sen ve ben... Biz ve güzel anılarımız... Bu denizin sonsuzluğu kadar uzak şimdi...
Bir kadehiz artık yokluğumuza...

İçelim o zaman içimizde kalan son aşk kırıntısına ..

' Sessiz bir gece '

Yokluğunun sesi bu sessizlik.Gece karanlık aynı içimdeki sana kararan, duygularım gibi. Ben artık sana güneş gibi doğmayacağım. Sen ise her an bana gündüz gibi aydınlık olamayacaksın. Biz, biz artık olamayacağız... Sonsuz bir boşluk girecek aramıza. Sonra zaman duvarlarını örmeye başlayacak. İnsanlar karışacak aramıza. Daha da uzaklaşacak mesafeler...
Mesafeler...
Bir bakacağız tesadüfen aynı bir mekanda. Büyümüşüz, büyümüşsün. Yüzün... Yüzünde çizgiler oluşmuş ve bakışlarında özlem, pişmanlık ve derin bir acı barındıran. Ellerimde başka biri, kalbim acıyor..
Sen; çok pişmanım bir tanem...
 Ben; seni çok özledim...
Ardından geçip giderken, ıssızlığınla yine başbaşa kalıcaksın... Herşey için çok geç olacak.

' Aldatılmak '

Dünya'nın en ağır sözü şuan buymuş gibi geliyor. Kimseye anlatmadım, anlatamadım, anlatmak istemedim. Bir insan birinin elini tutarken  başka birinin elini nasıl tutar bilemiyorum. Fakat yaşattığı duygu çok yüklü bir şey. Onun beni aldattığını görmeden dua edipte yatmıştım. Allah'ım sen bana insanların gerçek yüzünü göster, diye içimden dua etmek gelmişti. Ertesi gün ise tesadüfen.. O kadar çok üzgünüm ki. Kendime kızgınım aslında. Nasıl onu kalbimde bu kadar büyüttüm diye.Böyle seviyesiz bir insan ne sevilmeyi ne de onun için üzülmeyi hak eder.Susuyorum bu sefer. Çünkü kul susarsa Allah konuşurmuş..
Ben yine bir süre sonra güçlü olur, yoluma devam ederim.
Bülent Ortaçgil' in dediği gibi; her şey geçer hayat kalır.
Mühim olan işte kaldığın hayatta hala insan olmaktır. Birine bir şey yaparken vicdanını dinlemeli ve ne olursa olsun dürüst olmalı insan...

' Yorgun kelimeler '

O kadar yorgunum ki anlatmaya. Kelimelerimin hali yok kalemimden dökülmeye.

 Huzur istiyorum.

 Mutluluğu alışkanlık edinmek istiyorum.

 Alışayım. En kötü halimde bile bir yolunu bulayım mutluluğa varmak için...

 Bir tutam da sevgi istiyorum.

' Kendini hafifletmek '

Gözlerim doluyor beni anlatan hüzünlü şarkılarda ve o an derin nefes alıp kendimi toparlıyorum . Tekrar işime veriyorum kendimi. Ne kadar zordur bilemezsiniz. Sizi anlayacak yanınızda olacak bir dostunuz olmayıp da anlatamamak . İşte tek dostum burası. İçimi döküp gidiyorum. Hafifliyorum yazınca. Güçlü bir insanım sanırım. Neler yaşadıysam hep tek başına ayağa kalktım. Ve devam ettim yoluma. Hayat sana bir gün öğretiyor zor da olsa yoluna devam etmeyi...

' Zor olan '

Eskiden ben hep mutlu olmak için bir şeyler bulurken, çevremde mutsuz insanlar vardı. Tek mutsuz eden şey beni onları öyle görmekti. Ama şimdi... Çevremde bir sürü mutlu olan insanlar ve ben ne yaparsam yapayım çıkaramıyorum kendimi bu bataklıktan... Onun beni sevmediğini, önemsemediğini bile bile devam ediyorum onu sevmeye. Bu kadar aciz ve zavallıyım. Ama biliyorum ki kimi sevdiysem hep böyle oldu ve sanırım böyle olacak. Bu konuda artık hayaller kuramam. Çünkü inancım yok. Bazıların hikayesi güzel olacaktır. Ama benim... Sanırım sevmeyi bilmiyorum.

Ya hayatlardan gidiyorum ya da onlar gidiyor. Biri mutlaka gidiyor.

 Keşke demek istemem fakat çok sevdiğim bir insanın beni çok sevmesini hiç bırakmamasını isterdim. Bu yürek hep zorları seviyor. Zor insan olup, zor insanları seviyorum.
Elimde değil çok zor...

' Kalbin Yağmuru '

Tam böyle mutlu olacağım dersin. Adım atarsın sevgiye. Ama mutluluk kısa sürer sonra. Gidenin ardından, gözlerin yanaklarına göz yaşlarını döker, giden gelsin diye... Oysa bugüne kadar kimi getirmiş ki, kalbin yağmuru?  Hangi aşk sonsuza kadar kusursuz sürmüştür ki?

Hep özlenir.. Hep özlenir giden... 

Keşkeler denizinde çırpınırsın, ta ki yeni bir gemi gelip seni o sudan çıkartana kadar...