Bugünü en başından sevemedim… Sınava girdim ve çıktım. İçimdeki korku daha çok arttı. Bu stres nefesimi kesiyor, sesim çok az çıkıyor ve aklım durmuş gibi hissettiriyor. Bakışlarım tuhaftı görmesem de bakışlarımı anlamak zor değildi. Sanki ölü görmüş gibiydi. Umudu ölmüş...
Yürüyordum ama çok düşünceli... Aklımda sorular durmadan beni rahatsız ediyordu. Dalıyordum uzaklara, boğulacağımdan korkmayarak sürükleniyordum derinlere. Oysa yüzme bilmiyorum. Bu kayboluş neydi böyle? Kaybedecek çok şey varken ve kaybedilecek aslında hiç bir şey yokken.
Bu karmaşık düğümü çözmek çok sinir bozucu. O düğümü ben çözmeliymişim. Tek umut ben miydim? Sanırım benim. Bu büyük sorumluluk beni çok yoruyor. Çok fedakarlık yapıyorum, kendimi düşünmeden. Değer denilen şey aslında yok, bazı insanlar için. Oysa değer denen şey ne kadar değerli bir şey ki. Bu kadar üstümde sorumluluk varken düşmeden karşıya geçebilir miyim? Bunu gerçekten yapabilir miyim ? Yada vazgeçmeli miyim?
Vazgeçersem eğer kendimi affetmem hiç. Bunu çok iyi biliyorum. Pes etmemeliyim. Hayata inat ayakta kalmalıyım. Onun savaşında ben KAZANMALIYIM …
Annem için elimden ne geliyorsa yapmalıyım. Sonun da başarısız bile olsam, elimden geleni yaptım diyebilmek için, ilerde pişmanlık duymamak için, her şey için… Sadece 1 sene dayanmalıyım. Bunu yapa bilirim. Kendime inanıyorum.
Başarmak için önce inanmalıyım ve elimden geleni yapmalıyım. ÖSS sınavı beni, bizi bekliyor. Savaşta herkese başarılar….
