Annem belki yüzüne bunları söylesem ağlarsın. Seni canımdan çok seviyorum. Sen benim için en değerli varlıksın, bu hayatta. En çok senin sayende ben varım.
Hayat acı ama güzel… En çok senin sayende bir yerlere geldim.Sen verdin bana bu gücü. Mutsuz olduğumda kafamı dizine uzanırdım sende başımı okşardın bana güven verici sözler söylerdin, sonra kendimi birden güçlü hissederdim. Çocukluğumda babamla seni tanımıyordum. Fazla göremiyordum sizi. Annem, babam vardı bir yerlerde ama…
Bazen sana kızıyorum çok üstüme geliyorsun diye belki ama annecim sen hep haklısın biliyorum bunu. Çünkü sen her zaman benim iyi olmamı istersin. Geçen hastalanmışsın ve bana söylemedin doktora gittiğini sınavlarım var, üzülmeyim diye canım benim. Ama sonradan öğrenince sarıldım sana kocaman. Canımsın annecim sen benim. Hasta olduğumda koyardım göğsüne kafamı yatardım, sabaha kadar yanımda dururdun. Bir şeyden korksam, sıkıntım olsa yanında hep unuturum...
Yerin her zaman belli oluyor annem ve biliyorum ki bu hep böyle olacak…
